dinsdag 19 mei 2015

De Elfsteden in een roeiboot, deel 1



Vrijdagochtend 10 uur voor de Roei & Zeilvereniging De Amstel. 15 mensen staan te trappelen van ongeduld. Alle voorbereidingen zijn geweest. Het eten kan in het busje, de navigatie wordt ingesteld. Nog een laatste foto van het team. En daar gaan we: op naar Friesland voor de ElfstedenRoeiMarathon. De boot is al mee op de botenwagen van RIC. Nu wij nog.


Het is prachtig weer, zonnig met wat wolken en een windje. Niet een heftig windje, maar genoeg om de temperatuur niet te hoog te laten oplopen. Perfect om te roeien dus. En de vooruitzichten zijn ook goed. Best fris in de nacht, kans op een spatje in de ochtend en zon en wolken op zaterdag. Niets staat ons in de weg om een mooie prestatie neer te zetten.

Want dat is het wel. De meeste van ons zijn in 2013 of 2014 begonnen met roeien. Beginnelingen dus nog. Maar door al onze trainingen hebben we inmiddels best wel wat kilometers in de benen zitten. En daar zijn we technisch ook sterker van geworden. We hebben geleerd dat je de kracht niet uit je armen en schouders moet halen. Maar juist vanuit je benen, door je riem goed in het water te zetten en een stabiel ritme te houden.

De boot wordt opgetuigd
We tuigen de boot op, bestuderen de kaarten, checken onze navigatie en gaan eten. De wedstrijdleiding heeft ondertussen onze boot gekeurd. Voor de veiligheid moet je een aantal zaken aan boord hebben en onze materiaalcommissie heeft dat prima voor elkaar. Top gedaan Maaike & co! Op het palaver vertelt de wedstrijdleiding dat vooral de achterhoede (wij dus ;-) last zal hebben van het spuien van de sluizen bij Stavoren en Harlingen. Door de vele regen moet er gespuid worden en dat betekent dus tegenstroming op 2 plaatsen op de route, tussen Stavoren en Workum en tussen Harlingen en Franeker (Harinxmakanaal).

Het eerste team roeit op naar de Prinsentuin in hartje Leeuwarden. Daar stapt het team in dat gaat starten. Ik stuur het eerste stuk van Leeuwarden naar Leeuwarden, via Bartlehiem – Dokkum – Bartlehiem – Oentsjerk. Het duurt even en we worden aardig koud. Maar het is ook spannend, want je moet goed tussen de verschillende boten komen te liggen en luisteren naar de wedstrijdcommissaris. Als ik langs de kant hoor dat wij mogen oproeien, laat ik het team flink op de benen zetten. En dan hoor ik nog “team 89 gestart” en zijn we op pad! Langs de kant staan mensen ons toe te juichen. Wij halen een boot in en worden ingehaald, een beetje een hectische situatie. Na 20 minuten zijn we echt buiten Leeuwarden en ontvouwt zich het prachtige Friese land. Bloeiende fluitekruid en koolzaad, veel vogels en de ondergaande zon. Mooi is het.

Bij Bartlehiem komt het 2e team op de boot en vergeten we de lichten aan te doen. Stom, want bij de volgende stop is het al donker. Ik kan nog net bij de lamp op de achtersteven, maar niet bij die op de boeg. Jammer dan, we gaan door. Onderweg krijgen we het wel een paar keer te horen, maar ik kan er niets aan veranderen. Vlak voor Dokkum krijgen we te maken met tegenliggers. In Dokkum keren alle roeiers en de voorhoede, de wedstrijdroeiers zijn alweer op de terugweg. In het donker is het veel moeilijker sturen. Ineens zie ik iets raars. Wat is dat? Een boot dwars op het water? Ik vraag de roeiers onmiddellijk de snelheid uit de boot te gooien. Er blijkt een heftige aanvaring te zijn, en we komen er ternauwernood voorbij. Dan nadert Dokkum met een aantal zeer lage bruggen, dus geef ik het commando “vallen”, dan moet iedereen liggen in de boot.

Bij de start in Leeuwarden
In Dokkum staat het team op ons te wachten, met verschrikte gezichten. Zij hebben net een andere boot zien omslaan. Dat moet ons niet gebeuren. Met beleid worden de roeiers op de hoge wal getrokken en stapt een nieuwe ploeg in. We zwaaien naar de stempelpost, daar zorgen onze wallers voor en ronden Dokkum. Nu is het echt donker en ik moet wennen aan deze nieuwe situatie. Gelukkig heb ik goed opgelet op de heenweg en gecheckt waar we dadelijk weer moeten aanleggen voor de volgende wissel. Bij het beroemde bruggetje van Bartlehiem slaan we af en draaien een klein kanaaltje in. Ik weet dat het hier stikdonker wordt en dat er een aantal smalle bruggen zijn, dus ik wil me goed voorbereiden. Ik probeer de geschreven navigatie te lezen, maar sturen en lezen gaat niet goed samen. Met een klap verdwijnen we in het riet! Eigenlijk moet ik hard lachen, maar we moeten ook zorgen dat we er weer uit komen. Met wat gepeddel en geduw zijn we weer los en varen we verder. Ok, ik kijk dus alleen maar naar onze digitale navigatie.

Die donkerte van de nacht is ook wel bijzonder. Voor de roeiers, want die moeten op hun gehoor roeien. Je kunt vrijwel niets zien. Dankzij onze lampen heb ik een zwak schijnsel die mij vertelt waar de kanten zijn en kleine lichtjes op het water zijn de boten voor me. Zolang ik die zie ben ik gerustgesteld. Verder ruiken we het fluitekruid, een haast bedwelmende lucht. En omdat het langzaam opentrekt zien we steeds meer sterren. Aan de einder gloort het licht van Leeuwarden, daar moeten we naartoe.

Ik weet dat er bij Leeuwarden een verraderlijk stuk is. Het water lijkt naar stuurboord te gaan, maar wij moeten rechtdoor onder de Provinciale weg. Het is daar alleen pikkedonker… Ik geef de roeiers de opdracht tot 'light peddle', ik moet even kijken. Ineens zie ik een licht op de brug. We horen een stem, die vraagt: Amstel? En dan begint teamgenootje Hanneke te lachen en roept: Hoi Mam! Haar moeder staat op de brug ons aan te moedigen. En dank zij haar moeder kan ik de onderdoorgang makkelijk vinden! Het geeft ons energie voor een laatste sprint en 15 minuten later zijn we bij de organiserende roeivereniging Wetterwille. Stempelplaats Leeuwarden en voor mij het punt om af te stappen. Ik heb dan ruim 5,5 uur gestuurd.




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen